AFgelopen maandag was het zover. Het was nog vroeg toen vlakbij het hoofd van mijn baas de wekker ging. Hoewel ik niet snapte waarom zij zo vroeg uit de veren moest leek zij precies te weten waarom we vroeg opstonden.
De dagelijkse dingen gebeurden, ik werd uitgelaten en toen maakte mijn baas haar tas klaar. Maar… er ging meer mee dan gebruikelijk. Verbaasd was ik toen ze zelfs van mijn plank in de kast papieren haalde. Mijn paspoort ging mee, mijn entingsboekje… o nee, we gingen toch niet naar de dierenarts??
Om half 8 stond de auto voor en we stapten in. Lieve help, zo vroeg was ik nog nooit naar de dierenarts geweest. Maar het ging de goede kant op! De auto draaide niet om de rotonde heen maar ging de snelweg op! Jippie, we gingen niet naar de dierenarts!!

Mis…

Een aantal files en heel wat stress uit de voorkant van de auto later kwamen we in Utrecht. Eerst dacht ik dat we met mijn baasje naar het ziekenhuis zouden gaan, maar waarom had ze dan mijn paspoort bij zich?
We reden het UMC voorbij en toen zag ik plotseling de borden ‘klinieken…’ en toen… en toen… ‘gezelschapsdieren’. O nee, in welke val was ik gelokt?

We stapten uit bij een groot gebouw, een en al ravage want ze waren aan het verbouwen.
We liepen door grote deuren naar binnen en daar waren we dan, in de Faculteit Diergeneeskunde. Ze moesten me hebben…

We meldden ons bij de balie en we mochten gaan zitten, d.w.z. mijn baasje degene die met ons mee was, ik was te ongedurig om te gaan zitten. Voor de andere honden (pracht exemplaren) had ik dan ook geen interesse.

Het duurde maar en het duurde maar en toen werd er omgeroepen dat ik mocht komen. Waar brachten ze me naartoe? Wat ging er met me gebeuren? O nee toch!

We gingen een donkere kamer binnen en daar stonden maar liefst vijf mensen in witte jassen! Er stond ook zo’n ellendige tafel, precies zo een als alle andere dierenartsen ook hebben. Nu wist ik het zeker, het ging om MIJ!

En ja hoor.. de wit gekleedde spoken stelden zich voor als dierenartsen in opleiding en toen moest het gebeuren. Ik werd bij kop en kont gepakt en op een tafel getild. Had ik dat…

De wit gekleedde poppetjes begonnen mijn oog binnenstebuiten te keren, er met lampen in te schijnen wat ik dan met mijn goede oog weer zag en allerlei druppels in mijn ogen te gooien. Ik werd hoe langer hoe banger en uiteindelijk zat ik met mijn kont in de kast omdat ik steeds verder naar achteren probeerde te sneaken. Toen de wit gekleedden dat opmerkten schoven ze me naar voren en toen werd ik wild… eerst mijn oog binnenstebuiten keren en dan ook nog eens aan me zitten om me in de houding te krijgen? Ik dacht het niet… maar het as xe9cht een pechdag! Met z’n driexebn hielden ze me in de houtgreep en ik zat gevangen.

Na een verschrikkelijk lange tijd werden we terug naar de wachtkamer geleid en toen kwam er een wildevreemde meneer die zomaar mijn riem van mijn baasje overnam en me meenam voor een echo! Mijn baas mocht niet eens mee… dat vond ik maar niks!

Toen ik terug kwam was ik helemaal gek! Ik sprong tegen mijn baas aan en het leek wel of ik haar jaren niet had gezien! Dat vonden de andere honden in de wachtkamer ook wel leuk…

We werden weer opgehaald voor de uitslag van mijn echo en toen bedachten die heren en mevrouwen doktoren dat ze lief tegen me konden doen om me te lokken. Met brokjes en al en ja… dan zwicht ik!

Er werd mijn baasje verteld dat ik een bloeding achter mijn oog heb, een netvliesloslating en hoge oogdruk. Die bloedig achter mijn oog komt door infecties.

En toen werd ik aan de chemicalixebn gezet. Mijn baasje kreeg recepten mee voor drie soorten oogdruppels, voor de oogdruk, tegen infecties en nog wat… die moet mijn baas me nu vier keer per dag in druppelen en dan moet ik over een week weer terug naar die ellendige wit gekleedden.

Goed, de uitslag was er dus en ik dacht dat ik naar huis kon… maar nee hoor, xe9xe9n zo’n hoge pief zette me weer op de slachtbank en ik werd wxe9xe9r bekeken. Wxe1t een pech!

Toen mochten we eindelijk naar huis. Met de chemicalixebn en een pest humeur op zak sprong ik de auto in, blij dat deze ellendige dag voorbij was.

Maar nu, twee dagen later, ben ik die wit gekleedden behoorlijk dankbaar!
Mijn medicijnen slaan flink aan. Het blauwe in mijn oog wordt minder, het rode wordt minder en de zwelling wordt minder!
Ik vind het fijn dat het beter met me gaat, maar ik vind niet dat die martelingen daarvoor nodig waren geweest!

Ik heb gezegd…

Groetjes,

Vita

Ik ben altijd solidair geweest met mijn baas. Ik bedoel, waar zij was daar moest ik ook zijn en daar heb ik nooit een probleem van gemaakt. We deelden feitelijk alles met elkaar behalve het feit dat zij niet kon zien en ik wel. De eerste periode nadat ik met vervroegd pensioen mocht omdat mijn baas beter kon zien stonden we op gelijke voet maar dit heeft helaas niet lang zo mogen zijn want wat ik natuurlijk zelf al wel wist is vandaag door de dierenarts bevestigt: ik heb een te hoge oogdruk en ben aan mijn linker oog blind. Met de ogen van mijn baas gaat het heel erg goed, geen hoge oogdruk meer en met haar oog kan ze redelijk kijken. ‘Eerlijk zullen we alles delen’ heb ik altijd een fijn principe gevonden maar hiermee ben ik het absoluut niet eens!

Ik moet dit eens rustig verwerken!

zielige groetjes,

Vita

Lieve lezers!

Lui en voldaan strek ik mijn poten, ik brom tevreden, rek me nog een laatste keer uit en sluit vervolgens al smakkend mijn ogen. Even later ben ik in een diepe slaap gevallen waar ik vervolgens een kwartier later weer uit ontwaak om in omgekeerde volgorde te handelen. Ik open mijn ogen, rek me flink uit, ik brom tevreden en strek mijn poten voor een wandeling of een aai over mijn bol. Mijn baas staat op, pakt mijn riem, lijnt me aan, zegt hoe blij ze nog steeds met me is en vervolgens stappen we de deur uit, de zon in, de vrijheid tegemot om de benen eens flink te strekken in het bos. We lopen, ik ren, spring over boomstammen heen, pak takken, zwem dat het me een lieve lust is en kijk naar mijn baas die een paar meter achter me loopt en ben nog steeds verbaasd, tevreden en verwonderd over de wending die ons beider leven de afgelopen maanden heeft gekregen.

Dit ritueel herhaalt zich dagelijks. Geen tuig, geen arbeid, geen winkels waar mijn staart alle kopjes van de rekken af dreigt te kwispelen, geen ‘je mag haar niet aaien, ze is aan het werk’ want… ik ben met de VUT en wel om een geweldige reden:
mijn baasje kan weer een aantal procent zien!!!!!!!

(Foto gemaakt op 27 maart ’09 de dag dat ik officieel met pensioen ging. Het tuigje werd meegenomen door Brigitte van het KNGF en toen was het gedaan met mijn werk als blindengeleidehond!)

Dat op zich is natuurlijk al geweldig maar de fantastische bijkomstigheid is dat ik te oud ben om als blindengeleidehond herplaatst te worden en dus mocht ik met de VUT en voor altijd, mijn leven lang, bij mijn baasje te blijven die haar ogen nu zodanig kan gebruiken dat ik niet meer nodig ben!!

En wat is dat fantastisch! En omdat het zo fantastich is en er nog tig dingen in onze leventjes moesten gebeuren heb ik pas nu de gelegenheid om dit op mijn weblog te schrijven.

Officieel sinds maart, onofficieel sinds januari ben ik een ‘gepensioneerde blindengeleidehond’, ik geef toe, het klinkt wel wat bejaard mxe1xe1r ik voel me er toch wel happy bij!

Mijn leven is er niet saaier op geworden hoor! Ik ren hxe9xe9l veel, vxe9xe9l meer dan ik gedaan heb, ik speel met soortgenoten, ik wandel nog steeds in grote groepen, ik vermaak me prima!Ik durf zelfs te zeggen dat ik me iets meer ontspannen voel, afgezien van het feit dat mijn oog wat staar-achtig begint te worden en mijn baasje vermoedt dat ik daardoor iets minder ga zien. Als dat zo is betekent het dat we de rollen gaan omdraaien. Maar… dat mag dan ook wel! Ik heb jaren voor mijn baas gekeken, nu is het haar beurt! Ironisch…

Wat mijn baas betreft: Marleens ogen zijn wonderlijk vooruit gegaan. Geen operatie, geen medicijnen, maar zoals zij het ziet, een zegen van Boven en verder… snap ik van al die mensenpraat te weinig om het jullie uit te leggen en bovendien dit is MIJN weblog, vragen over mijn baasje stel je haar zelf maar!

Ik beloof jullie dat ik voor zover binnen mijn gepensoneerde mogelijkheden ligt (want ook een gepensioneerde geleidehond kan het rxe1xe1xe1zend druk hebben) jullie op de hogte zal houden van mijn wel en wee!

Ik blijf Vita, ik ben niet veranderd, dus ik maak nog steeds heel wat gekke dingen mee, zoals het gappen van het brood van mijn baasje dat ze op het aanrecht heeft laten liggen, plotseling verdwijnen door de schuifpui en dan aan de andere kant van het gebouw bij de konijnenhokken teruggevonden worden en dat soort gekkigheden, nee, een bejaarde dame ben ik zeker niet en jullie hoeven niet bang te zijn binnenkort een foto aan te treffen van mij achter de geraniums!

Pootje, Vita

Er is weer enige tijd verstreken en na een paar gebeurtenissen waar ik bxe9st wat over had willen schrijven maar waarvoor mijn baas geen toestemming gaf is het nu toch weer tijd voor een verhaal van mijn kant!

Voor ik begin te vertellen over de ‘ik treiter mijn baas week’ even vertellen dat het niet alleen de schuld van mijn baasje is dat ik een tijd afwezig ben geweest, ik had ook even tijd nodig om het afscheid van mijn vriendinnetje Nikki te verwerken die lang zal ze leven met vlag en wimpel geslaagd is en nu op school zit bij dezelfde juffies en meesters waar ik in mijn kindertijd les van heb gehad om net als ik een hele goede geleidehond te worden! Zet `m op Nik! Onze laatste wandeling samen was helemaal geweldig!
Lekker samen in de sneeuw rennen en sneeuw vreten!
Je gaat het vast heel goed doen op school!!!

Zo, nu we dat gehad hebben en ik de laatste tranen van heimwee nog even wegslik is het tijd voor een beetje afleiding.

Mijn trouwe lezers kunnen zich vxe1st nog wel herinneren dat ik een paar jaar geleden de jaarlijkste ‘ik treiter mijn baas dag’ heb ingesteld. Een dag waarop ik in gradaties mijn baas treiterde en keek hoever ik kon gaan.
Vorig jaar is het van zo’n dag niet gekomen dus besloot ik het dit jaar groots aan te pakken met een ‘ik treiter mijn baas WEEK’.

Die week was de afgelopen week. Ik begon net als altijd hxe9xe9l voorzichtig door tijdens het eten uitgebreid te gaan liggen kwispelen en om aandacht te vragen. De volgende gradatie was om tijdens het eten rechtop te gaan zitten en uit mijn mand te komen wanneer ik daar geen toestemming voor had. De derde gradatie ging al iets verder: niet terugkomen als ik los liep en mijn baas me weer bij zich riep. En jaja, die gradatie had al effect. Gradatie drie begon er dus al een klein beetje op te lijken.

Na nog een paar dingen uit te hebben geprobeerd was het gisteren en eergisteren tijd voor de klap op de vuurpijl, zeg ongeveer gradatie zes of iets in die richting!

Het was avond, en mijn baas liet me alleen op mijn kamer (zo zat was ze me dus al). Ze ging bij de buurvrouw op bezoek en terwijl ik aan de andere kant van de muur de dames hoorde praten besloot ik in actie te komen. En mijn baas had het me niet moeilijk gemaakt!

‘s Avonds had ze brood gegeten en in de prullenbak lagen lege zakjes waar kaas in had gezeten, lege boterkuipjes en sinaasappelschillen, wat wil je nog meer… Feest in de tent!

Ik kroop uit mijn mand, besnuffelde de prullenbak, likte waar ik nog enigszins wat voedselresten vond en legde toen een spoor uit voor mijn baas. Hier een leeg boterkuipje, daar een leeg zakje van kaas, daar een sinaasappelschil in stukjes en vervolgens ging ik braaf mijn mand in, zodat mijn baasje niet door zou hebben dat deze rottigheid door mij kwam.

Afijn, het werd later en later en uiteindelijk hoorde ik de deur rammelen en mijn baas kwam nietsvermoedend binnen. Ik lag zo genaamd voortreffelijk te slapen. Nadat mijn baasje nog even haar mail had gecheckt en daarna de computer afsloot wist ik dat ze richting mijn mand zou komen, daar waar het spoor was uitgelegd. Het duurde niet lang of ze sapte op een leeg boterkuipje. ‘Hxe9, hoe komt die hier nu!’ Hardop vroeg mijn baas zich af wat er gebeurd was, maar toen ze de aangevreten sinaasappelschil vond wist ze wie de boosdoener was. Ik dacht dat ze nu wel boos op me zou zijn maar… hxe9 hoe kan dat nou: dat viel mee…

Mijn baas lachte en zei enkel ‘Vita, je bent toch geen zwerfhond’. Ze heeft op school namelijk geleerd dat het geen zin heeft mij te bestraffen als de misdaad al enige tijd geleden is omdat ik die dan zo genaamd vergeten zou zijn, jaja!

Mijn baas liet me nog voor een laatste keer uit die avond en gradatie zeven was in aantocht! Ik vermoedde dat ze bijna in slaap was dus zette ik vier poten tegelijk op het bed waarop ze zich rot schrok en mij boos mijn mand in stuurde. Gheghe, het effect was geweldig!!!

De volgende dag… ach, de normale gradaties passeerden de revue: niet terugkomen, kwispelen en overdreven aandacht trekken, piepen als het mij zo uit kwam  en uiteiindelijk liet mijn baasje mij gisteravond weer even alleen om bij de buurvrouw de finale van Popstars te gaan kijken en ik greep mijn kans opnieuw aan om een uitgebreid spoor van prullenbakresten uit te leggen!

Toen mijn baas terug kwam en ze de resten opmerkte werd ze dan toch eindelijk boos! Ze keurde me geen blik meer waardig en ging slapen.

Vanmorgen kreeg ik dan toch de preek. ‘Vita, moet je horen, je bent geen zwerfhond, achter je staan je etensbakken, voor je aan de andere kant van de kamer je ton met Hill’s voer, het is niet nodig dat je dan uit mijn prullenbak gaat schooien!’ Haha, ja dat wist ik ook wel, maar dat was nu juist het leuke!!

Toen Marleen me vanmorgen uitliet en we de buurman tegen kwamen hoorde ik mijn baasje vertellen dat ik vervelend ben de laatste dagen, dat vind ik nu eens een prachtige afsluitingszin voor de ‘ik treiter mijn baas week’.

Nu lig ik moe maar voldaan in mijn mand, actie 2008 geslaagd!!

Tot slot wens ik iedereen fijne feestdagen en alle goeds voor 2009!

Groetjes, Vita

ER is veel gebeurd de laatste tijd. Mijn baasje is aan haar oog geopereerd, daardoor moest ik een paar dagen uit logeren (wat overigens hxe9xe9l gezellig was afgezien van het missen van mijn baas) en nu ben ik gelukkig alweer een paar weken samen met mijn baasje maar ons leven is op dit moment alles behalve saai!

De ellende zal ik jullie besparen, ik zal jullie weer eens deelgenoot maken van xe9xe9n van mijn grootste kwaliteiten: ‘de aandacht opeisen’. Vanmorgen is me dat wel op een hxe9xe9l bijzondere manier gelukt!

Mijn baasje moest voor controle naar het ziekenhuis en ik mocht mee. Aangekomen op de poli Oogheelkunde gingen we nietsvermoedend naar binnen bij de specialist van mijn baasje (of moet ik nu zeggen ‘onze specialist’?)

Mijn baas werd nagekeken en toen er besloten werd dat zij over twee weken weer terug moet komen omdat bij haar nu eenmaal niets verloopt zoals normaal gesproken het geval is richtte de oogarts haar blik op mijn lieve snoet die zonder woorden zei ‘aai??’ Plots hoorde ik de artsen zeggen ‘goh Vita heeft rode ogen’. Mijn baasje legde keurig uit dat ik dat altijd heb als ik enthousiast ben. ‘Ja, maar haar ene oog is ook een beetje dof, ik verdenk mijn hond er ook van dat ze staar heeft.’ Zei de specialist van mijn baasje en voor we het allebei goed en wel in de gaten hadden kwamen de atributen tevoorschijn en werden mijn ogen door de specialisten van mijn baasje bekeken. De conclusie: ‘Geen staar, Vita kijkt goed en geen ontseking te zien’. Mooi baas, dat scheelt weer een dierenartsbezoek, een hoop geld en ik heb gekregen wat ik wilde: aandacht!

Zo doe ik dat dus, een afspraak van mijn baasje over nemen. Eerlijk zullen we immers alles delen!

Voor de afwisseling nog even een paar recente herfstbos foto’s:

Groetjes en een knipoog! Vita

Tjongejongejonge, het is toch ook bij de wilde spinnen af!
Lig ik net bij te komen in mijn mand van de vervelende ervaring van gisteren komt mijn baasje opnieuw met de riem en het tuig aan zetten, en opnieuw word ik in die auto gezet… onderweg duurde het niet lang of ik kwam tot de conclusie dat we dezelfde route aan het afleggen waren als gisteren. Het zou toch zeker niet waar zijn!!

Maar het was wel waar… we arriveerden bij het ‘diergeneeskundig centrum’ en wxe9xe9r moest ik die auto uit, wxe9xe9r mijn tuig om en wxe9xe9r mijn eigen vonnis tekenen door gehoorzaam voor mijn baasje de deur te zoeken. Dat Judaskoekje bij de ingang interesseerde me allang niet meer, ik wilde alleen nog maar naar buiten en wegwezen van die afschuwelijke plek waar enge mannen in witte jassen aan mijn poten zouden gaan trekken en knijpen…

Nadat we ons hadden gemeld bij de receptie konden we vrijwel direct ‘naar binnen’… wxe9xe9r dacht ik het trucje toe te passen toen mijn baas mij het commando ‘zoek deur’ gaf en de deur naar buiten aan te wijzen in plaats van de spreekkamer maar ook nu trapte mijn baasje er niet in!

Ik moest wxe9xe9r op die onderzoekstafel, wxe9xe9r in allerlei vreemde houdingen en wxe9xe9r werd er aan mijn heupen gesjord… net toen ik dacht dat het over was omdat we de spreekkamer weer uit mochten pakte de dierenarts mijn riem ineens over. Hxe9, hxe9, hxe9xe9xe9xe9xe9 wat was dat nou?! Baas, baas, baas… ga niet weg zonder mij, baas, wat doe je!!!

Het volgende moment lag ik op een andere tafel met een mega groot fototoestel boven m`n hoofd. Hmm volens mij werd ik beroemd. Okxe9, voor een foto wil ik nog wel rustig blijven liggen.

Daarna mocht ik weer naar mijn baasje, tjonge, het leek wel of ik haar een jaar niet had gezien!

Even later werden mijn baas, haar begeleider en ik weer naar binnen geroepen en we gingen naar een klein kantoortje waar ik zowaar op een scherm afbeeldingen van mijn hoogst eigen botten en spieren zag! Dxe1t was me nog eens leuk!

De dierenarts legde aan mijn baasje uit dat ik kerngezond ben, dat ik geen heup dysplasie heb en dat er alleen maar tussen twee ruggenwervels te weinig ruimte zit door te weinig kraakbeen waardoor er druk kan komen te staan op mijn ruggenmerg maar dat was niets om ons zorgen over te maken. Tja baas, ik ben nu eenmaal een ouder wordende hond, dat zullen we allebei zo langzamehand moeten accepteren!

Plots hoorde ik de dierenarts het woord ‘brokje’ zeggen en na dat geval in ontvangst te hebben genomen en nadat mijn baas betaald had vloog ik naar buiten. Ik was er hxe9lemaal klaar mee met dat ‘diergeneeskundig centrum’…

Onderweg hoorde ik mijn baas opgelucht zeggen dat we hier voorlopig als het goed is niet weer naartoe hoeven. Pfoeh dat is met nog eens goed nieuws!!!

Opgeluchte groetjes, Vita

Zo luitjes daar ben ik weer en wxe1t een dag!
Natuurlijk voelde ik al nattigheid want na mijn uitglijder dit weekend kon het natuurlijk niet anders of ik zou een bezoekje moeten brengen aan de meest gehaatte plek op aarde: de dierenarts.

Vanmiddag was het zover. We stapten in de auto en maakten de tegenovergestelde beweginge uit de auto na geparkeerd te hebben voor de dierenkliniek. Grote goedheid, toen moest ik van mijn baasje de deur nog zoeken ook! Ik kreeg daar dan wel een koekje maar dat voelde warempel als een ‘Judaskus’.

Eenmaal binnen zat naast ons een IJslander puppy van zestien weken. Het beestje dacht volgens mij dat ik zijn geleidehond zou worden want hij hing aan alle kanten in mijn tuig. Ach, hij was wel lief, gaf me kusjes en likte mijn oren schoon, wat wil je nog meer!

Na een tijd te hebben gewacht ‘mochten’ we binnenkomen bij de man in de witte jas. Ik vond het maar niks en toen mijn baasje het commando ‘zoek deur’ gaf leidde ik haar dan ook keurig naar de buitendeur maar… ze trapte er niet in, wxe9xe9r mislukt!

Binnen werd de tafel ‘speciaal voor mij’ omlaag gezet en mocht ik erop stappen. Ik kreeg weer een koekje maar ook deze had een bittere bijsmaak.

Toen begonnen de ongewenste intimiteiten. De dierenarts onderzocht me van top tot teen, kantelde me ondersteboven, rolde me om, scheen met een of ander fel licht in mijn ogen (nu weet ik dat ik geweldige ogen heb maar ik snap niet waarom hij het nodig vond daar minstens vijf minuten in te blijven kijken, zo’n zwoele blik gun ik die man in de witte jas nu ook weer niet) en onderzocht grondig mijn oren.

Daarna begon hij me te knijpen, ja hallo, nu wordt-ie helemaal mooi! Toen hij in mijn rechter heup kneep voelde ik een of ander vaag soort pijn en ik besloot maar eens een piepgeluid te horen want van mijn zielige kop was inmiddels niemand meer onder de indruk.

Tot overmaat van ramp (waar hxe1xe1lt de man het gore lef vandaan) werd plotseling een stukje van mijn voorpoot kaal geschoren. Ja hallo, waar gaat dat met mijn vacht naartoe?? En toen werd er een spuit in mijn poot gezet. Ik keek, ik keek nog eens en zag rode vloeistof vanuit de naald in het buisje lopen. Hxe9, dat bloed was niet van mij: ik had toch blauw bloed?! Nu ja, deze verwarring negerend dacht ik mijn baas te slim af te zijn toen de dierenarts haar vroeg op mijn poot te drukken. Ik trok mijn poot weg en wilde van de tafel springen maar de dierenarts en mijn baas waren helaas toch weer sneller (shit!)

Toen kwam de uitslag van het hele gedoe en ik besloot met mijn oren gespitst maar eens mee te luisteren. Overigens snap ik niet waarom die details over mij aan mijn baas worden verteld en waarom er niet gewoon rechtstreeks tegen mij gesproken wordt. Ik ben toch een universitair geschoolde hond?! Maar goed: uiterlijke verschijnselen van epilepsie had ik in elk geval niet meer. Mijn bloed werd nog onderzocht en mijn baas zou daar vanavond over teruggebeld worden. Het enige dat de beste man heeft kunnen ontdekken was een afwijking in mijn rechter heup die zou kunnen wijzen op heup dysplasie. Ja hoor eens, ouderdomsverschijnselen daar doen we nog even niet aan hoor! Maar om dat zeker te weten moet ik nog op de foto, dat vind ik niet zo erg want fotogeniek ben ik wel. Alleen moeten we daar dus van de week nog een keer voor terugkomen, dat vind ik dan weer minder!

Toen mochten we weer weg. Eenmaal buiten de praktijkruimte moest mijn baasje nog afrekenen en ik besloot maar weer eens op de weegschaal te gaan staan. Zo, ik ben mooi op gewicht, wauw!

Ik wierp nog een vluchtige blik naar het IJslander puppy en daarna snelde ik mijn baasje achterna naar buiten (mijn tuig deed mijn baasje me maar even niet om, ik was te gestresst of zo.)

De rest van de middag heb ik in mijn mand liggen tukken tot ik zojuist hoorde dat er voor me gebeld was. De uitslag van mijn bloedonderzoek was goed! Mijn lever- en nierwaarden zijn in orde en er zijn geen gekke afwijkingen in mijn bloed te vinden.
Nu moet mijn baasje me goed in de gaten houden en als ik weer gekke aanvallen krijg moet ze een rxf6ntgenfoto van mijn kop laten maken, ook best! Maar ik ben niet van plan weer zulke gekke kapriolen uit te halen!

De oorzaak van mijn epilepsie aanval kon in het voedsel liggen. Misschien had ik die ochtend eerder of later eten gehad waardoor mijn bloesuikerspiegel niet in orde was, tja dat zou kunnen kloppen… dus misschien is het toch een xe9xe9nmalig iets!

Met dat bericht zag ik de opluchting op het gezicht van mijn baasje, en ik besloot dat te gaan vieren doro mijn kluif te pakken en eens omhoog te springen. Gefeliciteerd baas! De volgende drinken we op mijn gezondheid!

Het enige dat me nu nog staat te wachten is een foto van m`n heup. Dat schijnt zo gepiept te zijn dus… kom maar op met die camera!

Groetjes, Vita

Dit ben ik, en je zou niet zeggen dat ik een uur voor deze schitterende foto van mij werd gemaakt voor het eerst in mijn leven een epileptische aanval heb gehad… ik heb er zelf niet zo veel van meegekregen, behalve dat mijn achterpoten niet meer deden wat ik wilde dat ze deden en het eerst volgende dat ik me kan herinneren is dat ik op de grond lig, bijkom uit een (zo lijkt het) slaap en overal geaaid word! Wat wens je je nog meer als geleidehond… Tja en toen ik de bezorgde gezichten om me heen zag merkte ik toch wel dat ik niet gewoon een ‘middagslaapje’ had gedaan… ik was onderuit gekukeld! Mensenmopje, ik voelde me wel even draaierig zeg toen ik weer in de benen kwam. Maar… al snel was ik weer Vita, dxe9 Vita die ik altijd ben, gewoon vrolijk en kwispelend en toen… na een beraad van een bezorgd baasje en bezorgde lieve omstanders kon het feest van de geleidehondenwandeling op zaterdag 11 oktober toch nog beginnen!

Tegen 10:30 uur waren mijn baasje, haar begeleidster, Harm en zijn baasje Nanne en haar begeleidster en een huisgenoot van ons die Abbot en zijn baasje zou gaan begeleiden als xe9xe9n van de eersten bij de Piramide in Austerlitz voor de geleidehondenwandeling.

Harm en ik wachtten ongeduldig af wat er zou gaan gebeuren. We hadden ons enorm verheugd op deze dag maar… het was nog zo verdacht rustig dat ik niet zeker wist of we wel op de juiste plaats waren. We drentelden wat, stonden wat, de baasjes praatten wat maar… daar hield het voor dat moment ook eigenlijk wel mee op.

Tot de hele meute zich begon te verzamelen.
Rond 11:30 uur waren we compleet en stonden alle bazen en honden in de houding om te vertrekken richting bos.

Daar mochten eindelijk al mijn collega’s en ik de vrije natuur in (nadat ik bijgekomen was van mijn epileptische aanval dus…) en hoppa daar gingen we, met ruim dertig honden achter elkaar aan. En maar rennen, en maar spelen… sommige honden hielden er ook andere praktijken op na die door de ziende mensen onder ons niet echt gewaardeerd en dus ook afgestrafd werden (dingen die het daglicht niet kunnen verdragen zeg maar). We hadden de tijd van ons leven!

Na een wandeling van ruim vier uur kwamen we weer terug bij het restaurant van Austerlitz waar we verzamelden. Daar was het tijd voor een… groepsfoto!!!!

Daarna vonden onze baasjes het nodig nog even wat te gaan drinken en toen was het tijd om uitgeput in de auto te stappen terug naar huis!

Ik heb genoten van een heerlijke dag, die een beetje heftig begon maar glorieus eindigde in een toch echt wel ‘Vita dag’… de extra aandacht beviel me eigenlijk wel;)

Ik wil toch ook nog even benadrukken dat ik vind dat ik me xe9rg goed gedragen heb tussen al die honden!

Toen ik thuis kwam, en even een dutje had gedaan was ik eigenlijk wel weer klaar voor de volgende wandeling. Dus toen mijn baas naar bed wilde pakte ik mijn flostouw om te gaan spelen… ik was het enthousiasme nog niet verloren na vier uur lopen, geen mens die dat begreep!

Het was een geweldige wandeling!

Wanneer gaan we weer?

Groetjes, Vita

NIetsvermoedend lag ik te snurken in mijn mand toen plotseling mijn riem en tuig voor de dag kwamen. Wxe1t, op pad?? En met dit hondenweer?? Ik zuchtte eens diep, sloot mijn ogen nog eens en probeerde zo rustig mogelijk wakker te worden uit mijn ogenschijnlijk droomloze slaap. Ik stond op en met een grote gaap en na mij flink uitgerekt te hebben trok ik mijn werkkleding aan en even later stond ik in de houding naast mijn baasje.

We gingen met de auto, dus veel werken zou het voor mij niet betekenen maar mmm wat zouden we toch gaan doen… in de auto peinste ik erover maar ik had geen flauw benul! We stapten uit bij het door mij zo geliefde winkelcentrum en even dacht ik dat het Vitatijd was en dat we naar de Faunaland zouden gaan voor wat heerlijke snacks, maar dit feest ding niet door.

We gingen de andere kant op en ook al gingen we dan niet naar de Faunaland ik vond het toch wel leuk. Eerlijk gezegd vond ik het buiten zijn, vreemde mensen tegenkomen etc. vandaag even leker dan het werken voor mijn basje en dat werd dan ook wel even afgestraft. Daar was ik dan weer minder blij mee maar goed ik heb nu eenmaal een baan die discipline vergt dus… in de houding maar weer en zet de sokken er maar weer flink in!

Even later liepen we een deur door en een trap op, daar aangekomen zag ik allemaal mensen in stoelen met andere menen daarachter die scharen en borstels in hun hand hadden en ik schrok… het zou toch niet zo zijn dat er aan me geplukt ging worden hxe9! Mijn vacht die me nog altijd zxe9xe9r dierbaar is, daar zou toch niet mee geknoeid gaan worden!

Toen ik alle taferelen al voor mijn ogen langs zag paraderen: op een tafel moeten staan, nat gemaakt worden, gewassen worden, geborsteld worden, een beetje geknipt worden hoorde ik het op dat moment plezierige commando ‘af’ en ik besloot ter plekke te doen wat me opgedragen werd.

Nieuwsgierig keek ik om me heen en tot mijn stomme verbazing zag ik dat mijn baas moest ondergaan waar ik zelf zo’n gruwelijke hekel aan heb. Niet ik, maar mijn baas werd getrimd! Haar haren werden nat gemaakt (iewl), er kwamen scharen en mesjes tevoorschijn en een poos later lag er een dikke 13 cm vacht op de grond… baas!!! Wat doe je nu toch!!!!

Toen mij het commando ‘sta’ gegeven werd zag ik voor mij een heel ander hoofd dan ik de laatste tijd gewend was te zien als ik met mijn trouwe ogen mijn baasje aankeek. Lieve help, die trimmer had haar goed te pakken gehad! Daar zou mijn baasje vast niet blij mee zijn. Maar opnieuw brak mijn klomp toen mijn baasje de trimster (zij noemt het kapster) nog eens hartelijk bedankte ook! Was ze er dan wel blij mee?

Afijn, ik werd weer in de houding gecommandeerd en eenmaal op de terugweg in de auto piekerde ik me suf over de blijdschap die een wezen kan ehbben wanneer stukken vacht worden weggenomen… is dit weer een typisch voorbeeld van mensenlogica waar ik nooit iets van zal snappen?? Als dat zo is, dan houd ik nu mar op met piekeren en ga ik verder met waar ik gebleven was voor mijn baasje met mijn riem en tuig aan kwam zetten: slapen… heerlijk, droomloos, ontspannen… slapen!

Groetjes, Vita